Zonder wachtrij beschikbaar Wat u ziet bij het beklimmen van de torens van Notre-Dame
Stap voor stap de 424 treden op — de galerij van de chimaera's, de grote klok en het uitzicht over de daken van Parijs en de herbouwde spits.
De torenbeklimming biedt in 424 treden een schat aan ervaringen: een middeleeuwse wenteltrap, de beroemdste waterspuwers ter wereld, een kolossale historische klok en een dakpanorama dat zijn weerga in Parijs niet kent. Deze gids leidt u stap voor stap langs de route, zodat u weet wat u te wachten staat, waar de hoogtepunten liggen en hoe u het meeste haalt uit een beklimming die net zozeer een beleving van de kathedraal zelf is als een weg naar een uitzichtpunt.
De Trap en de Beklimming
De klim begint in de Noordtoren, via een nauwe stenen wenteltrap die door de eeuwen heen is gladgesleten. Er is geen lift: de 424 treden zijn de enige weg omhoog en omlaag, en sommige bovenste gangen zijn smal — ongeveer 45 centimeter — en zo laag dat u moet bukken. De besloten, kronkelende beklimming bouwt de spanning op, met af en toe een glimp door openingen, voordat u uitkomt op het niveau van de galerijen tussen de torens.
Het is een fysieke klim, maar met een rustig tempo en een of twee pauzes is het voor iedereen met een redelijke conditie goed te doen. Draag comfortabele, stevige schoenen en neem het rustig op de smalle stukken. De inspanning hoort erbij: u arriveert tussen de waterspuwers en klokken nadat u door het levende steen van de kathedraal bent geklommen, wat een heel ander gevoel geeft dan uit een lift stappen.
De Galerie des Chimères
De eerste grote beloning is de Galerie des Chimères, de galerij die tussen de twee torens loopt, omzoomd door de sombere stenen grotesken die zijn uitgegroeid tot symbolen van Parijs. De beroemdste is de Stryge, het gevleugelde, gehoornde wezen dat zijn kin op zijn handen laat rusten en met een uitdrukking van eeuwige verveling over de stad uitkijkt. Deze figuren ogen middeleeuws, maar zijn in werkelijkheid in de 19e eeuw ontworpen door de restaurateur Viollet-le-Duc, die tijdens zijn grote restauratie van de kathedraal de versiering van de torens opnieuw uitvond.
Dit is het meest gefotografeerde punt van de klim, en terecht: het kaderen van de Parijse daken tussen de vleugels en hoorns van een chimeer is een van de iconische beelden van de stad. Neem hier de tijd — de galerij is het sfeervolle hart van het torenbezoek, en elke groteske heeft zijn eigen karakter. Vanaf hier krijgt u ook uw eerste echte besef van de hoogte en de wijdsheid van het uitzicht dat komen gaat.
De Grote Klok
Verder de Zuidtoren in brengt de route u bij de bourdon 'Emmanuel', de grootste en meest eerbiedwaardige klok van de kathedraal. Gegoten in de 17e eeuw en vele tonnen zwaar, staat hij bekend om de diepe, zuivere toon die de meest plechtige momenten van de Franse geschiedenis heeft gemarkeerd, en hij overleefde de brand van 2019 ongeschonden. Het van dichtbij zien, in het schemerige licht van de klokkenkamer, geeft een besef van de enorme omvang en het vakmanschap van de kathedraal dat het uitzicht alleen niet kan overbrengen.
De klokkenkamer herinnert eraan dat de torens werkende onderdelen zijn van een levende kathedraal, niet slechts een uitkijkpunt. Vanaf hier leidt een laatste korte klim naar de top van de Zuidtoren en het open dakterras, het hoogtepunt van de klim, waar de besloten wereld van trappen en steen plotseling plaatsmaakt voor open lucht en heel Parijs.
Het Dakterrasuitzicht en de Spits
Bovenop, bijna 70 meter hoog, opent Parijs zich in alle richtingen: de Seine die rond het Île de la Cité kronkelt, de daken van de Latin Quarter en de Marais, de Eiffeltoren, de koepel van het Panthéon en Sacré-Cœur op zijn heuvel. Het is een lager, intiemer uitzicht dan dat van de Eiffeltoren, dat u tussen het steenwerk in het middeleeuwse hart van de stad plaatst in plaats van vanaf de rand naar binnen te kijken — juist daarom een favoriet van veel Parijs-kenner.
Het meest memorabele zicht is het dichtstbij: het neerkijken op de herbouwde spits en het gerestaureerde dak van Notre-Dame, nagemaakt na de brand van 2019 en gezien vanuit een hoek die tijdens de restauratie voor het publiek verborgen was. Voor iedereen die de brand en de wederopbouw heeft gevolgd, is dit close-upzicht van de herrezen kathedraal ontroerend, en het is uniek voor de torenbeklimming — geen ander uitkijkpunt in Parijs biedt het.
Veelgestelde vragen
Hoeveel treden zijn er en is er een lift?
Er zijn 424 treden van een smalle wenteltrap en er is geen lift — de trap is de enige weg omhoog en omlaag. Sommige bovenste doorgangen zijn ongeveer 45 cm breed en laag. De meeste klimmers doen er 45 minuten tot een uur over voor de hele route.
Wat is de Galerie des Chimères?
De galerij tussen de twee torens, omzoomd met de beroemde stenen grotesken — waaronder de kin-op-handen Stryge — die iconen van Parijs zijn geworden. Ze ogen middeleeuws, maar zijn in de 19e eeuw ontworpen door de restaurateur Viollet-le-Duc. Het is het meest gefotografeerde punt van de beklimming.
Kan ik de klokken zien?
Ja — de route in de Zuidertoren passeert de bourdon 'Emmanuel', de grote 17e-eeuwse klok van de kathedraal, die de brand van 2019 overleefde. Het van dichtbij zien is een hoogtepunt van de beklimming.
Hoe is het uitzicht vanaf de top?
Een panoramisch uitzicht over de Seine, het Île de la Cité en heel Parijs — de Eiffeltoren, het Panthéon, Sacré-Cœur — plus een direct zicht omlaag op de herbouwde spits en het dak van de kathedraal. Het is een intiem, historisch uitzicht vanuit het middeleeuwse hart van de stad.
Is het de moeite waard als ik niet erg fit ben?
Voor de meeste redelijk fitte bezoekers, ja — met een rustig tempo en een korte pauze zijn de 424 treden goed te doen. Het wordt afgeraden bij hartproblemen, ernstige hoogtevrees, zwangerschap of kinderen onder de 6 jaar, en er is geen alternatief zonder treden.
Kan ik de herbouwde spits zien?
Ja — een van de meest indrukwekkende delen van het uitzicht is het direct omlaag kijken naar de herbouwde spits en het gerestaureerde dak vanaf de torens, een perspectief dat tijdens de restauratie verborgen was voor het publiek.